Ons verhaal

Gharib · Amsterdam · 🇳🇱

غريبة — de vreemdeling, de koek, de kaars.

We zijn thuis niet vergeten. We hebben het gebotteld.

Miljoenen van ons worden wakker in Amsterdam, Parijs, Brussel en Londen, maar onze ziel is nooit vertrokken. Je kent het gevoel wel. De geur van Nador op een zomerochtend. Harira in een Casablanca-keuken op een vrijdag. De zeebries die je raakt als de veerboot Tanger binnenvaart.

We dragen deze herinneringen in ons hart. In de recepten die we koken. In de muziek die we afspelen als we alleen zijn. In de manier waarop we "inshallah" zeggen zonder erbij na te denken. Maar soms heeft een herinnering een vonk nodig om tot leven te komen.

Ghriba begon met één vraag die we de diaspora stelden: hoe ruikt jouw stad?

Zij beschreven thuis. Wij staken het aan.

We namen contact op met Marokkanen in heel Europa. In Amsterdamse coffeeshops, Parijse metrostations, Brusselse woonkamers. We vroegen hen hun ogen te sluiten en de geur van hun stad te beschrijven.

Ze beschreven Nador na regen, het zeezout vermengd met vijgenbomen in de middagwarmte. Ze beschreven Fes in de schemering, de oud en het leer van de leerlooierijen, de oude medina die ademde. Ze beschreven Al Hoceima in juli, wilde kruiden op de kliffen, de Middellandse Zee beneden.

We luisterden. We maakten aantekeningen. En daarna werkten we samen met meesterparfumeurs om elke herinnering vast te leggen in was en geur. Elke Ghriba-kaars is een stad. Elke vlam is een poort naar huis.

Waarom "Ghriba"?

Ghriba (غريبة) is een Marokkaans woord met vele betekenissen. Het betekent "de vreemdeling", iemand ver van huis. Het is ook de naam van een kruimelige amandelkoek die smelt als je erin bijt, zoals thuis voelt als je ver weg bent.

We hebben onze kaarsen vernoemd naar dat gevoel. De zoetheid van herinnering. De pijn van afstand. De warmte van verbondenheid, waar je ook bent.

Ahmed - Oprichter · Amsterdam 🇳🇱

Geboren en getogen in Casablanca, ben ik als volwassene naar Amsterdam verhuisd. Maar hoe ver ik ook ga, thuis blijft bij me. De zeebries, de muntthee, het geluid van de medina. Ik ben Ghriba begonnen zodat elke Marokkaan in de diaspora een kaars kan aansteken en terug kan zijn — zelfs van hieruit. بلادنا فينا.